donderdag en vrijdag: Pilanesberg en Pretoria

(Met vooraf een waarschuwing: dit wordt een lang en eng verhaal!) We zaten nog te ontbijten toen Danell arriveerde met de bus van Martie. Op naar National park Pilanesberg. Na alle indrukken waren we wel even toe aan een beetje ontspanning... Halverwege bij de Hartbeespoortdam doken we snel de Afrikaanse markt in. Lekker onderhandelen en met een tas vol spulletjes weer op pad. In het park kregen we de sleutel van de lodge waar we zouden overnachten. Het was een leuk huisje, lekker dichtbij het mooie zwembad. We namen onze boeken (eerste keer!!!) en gingen lekker in de zon liggen. Al snel verplaatsten we onszelf naar de schaduw, want 42 graden en felle zon op onze blanke Hollandse huidjes was toch niet zo'n goed idee. Tegen vijven betrok de hemel en er barste een enorm onweer los. Ondanks dat besloot de ranger toch met ons het park in te trekken. Slechts drie mensen op de enorme bus! We zagen overal om ons heen flitsen en het duurde dan ook niet lang voordat de tropische regenbui losbarste. We hadden regencapejes gekregen, maar die hielpen niet echt. daarom sprongen we voorin naast de ranger. Vanwege lekkage ging ik (Petra-Nelleke) al snel weer achterin zitten. We zagen ondanks het slechte weer veel dieren zoals een neushoorn en een enorme olifant, zebra's, impala's, een giraffe, een lynx, springbokkies en een wildebeest. De lucht kleurde helemaal oranje en we genoten van de tour.

We hadden graag gehad dat dit het laatste beeld van de olifant was geweest!

Maar toen... het was aardedonker geworden. De ranger zette de grote schijnwerpers aan weerszijden van de auto aan en had zelf een extra lamp in zijn hand. We reden rustig door het park en zagen zo'n dertig meter voor ons een auto stilstaan. En vlak daarvoor langs liep ineens een moederolifant met haar jong." Prachtig" riepen wij nog en de ranger had onze motor al uitgeschakeld. Opeens kwam rechts voor ons een enorme bull uit de bosjes. Hij zwaaide zijn kop alarmerend heen en weer en liep dreigend op ons af. Inmiddels bleken er ook achter onze auto olifanten over te steken; we waren ongewild midden in een kudde terecht gekomen! Het mannetje was woest en kwam naast de auto staan. Hij schurkte zijn dikke lijf tegen de auto aan. Voor de duidelijkheid: dit was een open truck en ik had de olifant aan kunnen raken, zo dichtbij was hij. De ranger had snel alle lichten uitgeschakeld en siste nog : "NO pictures". Dat had hij niet hoeven zeggen, want wij voelden op onze klompen aan dat dit foute boel was. De auto ging lichtjes heen en weer door het geduw van het beest en ik was bang dat hij mijn hartslag kon horen... We zaten verstijfd te wachten, Els voorin bijna op schoot bij de ranger en ik alleen zoveel mogelijk aan de gangpadkant van het bankje met mijn hoofd tussen mijn knieen en biddend dat dit toch alsjeblieft goed af mocht lopen. Ineens draaide het beest zijn lijf om en begon de boom naast de auto te verorberen. Wij hoopten dat dit het begin van zijn aftocht was. Helaas, het bleek slechts bedenktijd te zijn. Hij liep naar de achterkant van de truck en begon daar met zijn kop tegenaan de rammen. We kenen heel even achterom en zagen die ENORME kop zo dichtbij. We zijn allebei nog nooit van ons leven zo verschrikkelijk bang geweest dat we dood zouden gaan. Heb je net allerlei bezoeken aan townships achter de rug, waarvan bekend is dat ze levensgevaarlijk zijn, word je vermorzeld door een olifant. Er klonk vanuit de bosjes allemaal gegrom. Ik dacht dat het leeuwen waren, maar olifanten blijken ook te grommen als ze boos zijn... Om een lang verhaal kort te maken: we zijn uiteindelijk ontsnapt toen het beest even een meter of 10 van de auto wegliep en de ranger als een idioot de motor startte en wegscheurde. Een paar kilometer verderop stopte hij de auto en zei: "Let me explain what happened". Maar hij was nog niet halverwege zijn verhaal toen hij ineens riep: "He's following us!". We maakten dat we wegkwamen en stopten pas weer buiten de gate. Toen we vroegen of hij zelf ook bang was geweest, gaf hij toe dat dat het geval was. Hij was bang omdat hij niet wist hoe wij zouden reageren en als we ook maar een geluidje hadden gemaakt, dan was de olifant ons absoluut aangevallen. Bovendien hing ik in het gangpad en durfde hij daarom niet te schieten (?!?!) Onze levens waren meer waard en hij had geschoten als het had gekund...

Hij vertelde dat hij nog nooit had meegemaakt dat een mannetje daadwerkelijk een auto achtervolgde en dat zo'n "incident" slecht een keer in de 20 jaar voorkomt. Lucky us!

Veilig terug in het restaurant van het park besloten we al snel dat we de gamedrive van de volgende ochtend zouden laten schieten. Het was wel even genoeg geweest, het zwembad zou ons meer ontspanning bieden... In het huisje allebei met onze mannen gebeld en onze belevenissen van ons afgepraat. Na een ietwat onrustige nacht en een lekkere ochtend bij het zwembad, kwam Danell ons weer ophalen en bracht ons terug naar Pretoria. Bij het guesthouse hebben we de familie Immerzeel ontmoet, die aanstaande maandag een tweede zoon in hun arm mogen sluiten. We werden voor het diner uitgenodigd bij onze buren, Eline en Andre, die samen met hun ouders en twee dochters 's avonds weer op het vliegtuig zouden stappen. Tenslotte kwamen Chrisna, Andre en Migal nog langs om afscheid te nemen en zo sloten we deze korte maar prachtige tijd in Pretoria af.