vrijdag: hoe blond kun je zijn?

Om half negen vertrokken we met zijn allen naar Johannesburg. Het was erg slecht weer: enorm onweer en harde regenbuien. Wij zeiden nog stoer dat dat over een paar uur wel voorbij zou zijn. Op de luchthaven maakte Danell zich al snel uit de voeten (enorm contrast met de behulpzaamheid van Denzil en Martie...) en zochten wij de incheck balie. Daar bleek al snel dat er iets tamelijk vervelends aan de hand was. Wij hadden er 24 uur eerder moeten zijn. Ons ticket was van 13 november 00.45 uur. En er werd gelijk verteld dat de vlucht van zaterdagnacht fully booked was. We zouden waarschijnlijk pas maandagnacht naar huis kunnen. Daar sta je dan... Gelukkig waren we vasthoudend en troffen we een hele aardige baliemedewerkster die zich hard wou maken voor ons. Om kwart voor twaalf gingen alle loketten dicht en stonden we daar met een groep "blondies", allemaal vergist. Ik wil ons toch even een beetje vrijpleiten: voorheen vertrokken deze vluchten altijd voor twaalf uur 's nachts en kwam je dus de volgende dag aan. Maar goed, we hadden natuurlijk beter moeten kijken. Er werd verteld dat het sinds een paar weken veranderd was er sindsdien steeds mensen waren die zich vergisten. Gelukkig kregen we om twaalf uur dan toch het verlossende bericht: we mochten mee! Rennen naar de gate en daar vlogen we. Na een kleine 11 uur vliegen arriveerden we op Schiphol en daar werden we door onze gezinnen en twee moeders verwelkomd. Wat was dat heerlijk einde van deze enerverende week. We hebben genoten van deze reis en de plannen voor volgend jaar zijn al in de maak. We hopen dat jullie hebben meegenoten en dat jullie ons willen blijven volgen en steunen. Bedankt en tot ziens allemaal!

Els en Petra-Nelleke

donderdag en vrijdag: Pilanesberg en Pretoria

(Met vooraf een waarschuwing: dit wordt een lang en eng verhaal!) We zaten nog te ontbijten toen Danell arriveerde met de bus van Martie. Op naar National park Pilanesberg. Na alle indrukken waren we wel even toe aan een beetje ontspanning... Halverwege bij de Hartbeespoortdam doken we snel de Afrikaanse markt in. Lekker onderhandelen en met een tas vol spulletjes weer op pad. In het park kregen we de sleutel van de lodge waar we zouden overnachten. Het was een leuk huisje, lekker dichtbij het mooie zwembad. We namen onze boeken (eerste keer!!!) en gingen lekker in de zon liggen. Al snel verplaatsten we onszelf naar de schaduw, want 42 graden en felle zon op onze blanke Hollandse huidjes was toch niet zo'n goed idee. Tegen vijven betrok de hemel en er barste een enorm onweer los. Ondanks dat besloot de ranger toch met ons het park in te trekken. Slechts drie mensen op de enorme bus! We zagen overal om ons heen flitsen en het duurde dan ook niet lang voordat de tropische regenbui losbarste. We hadden regencapejes gekregen, maar die hielpen niet echt. daarom sprongen we voorin naast de ranger. Vanwege lekkage ging ik (Petra-Nelleke) al snel weer achterin zitten. We zagen ondanks het slechte weer veel dieren zoals een neushoorn en een enorme olifant, zebra's, impala's, een giraffe, een lynx, springbokkies en een wildebeest. De lucht kleurde helemaal oranje en we genoten van de tour.

We hadden graag gehad dat dit het laatste beeld van de olifant was geweest!

Maar toen... het was aardedonker geworden. De ranger zette de grote schijnwerpers aan weerszijden van de auto aan en had zelf een extra lamp in zijn hand. We reden rustig door het park en zagen zo'n dertig meter voor ons een auto stilstaan. En vlak daarvoor langs liep ineens een moederolifant met haar jong." Prachtig" riepen wij nog en de ranger had onze motor al uitgeschakeld. Opeens kwam rechts voor ons een enorme bull uit de bosjes. Hij zwaaide zijn kop alarmerend heen en weer en liep dreigend op ons af. Inmiddels bleken er ook achter onze auto olifanten over te steken; we waren ongewild midden in een kudde terecht gekomen! Het mannetje was woest en kwam naast de auto staan. Hij schurkte zijn dikke lijf tegen de auto aan. Voor de duidelijkheid: dit was een open truck en ik had de olifant aan kunnen raken, zo dichtbij was hij. De ranger had snel alle lichten uitgeschakeld en siste nog : "NO pictures". Dat had hij niet hoeven zeggen, want wij voelden op onze klompen aan dat dit foute boel was. De auto ging lichtjes heen en weer door het geduw van het beest en ik was bang dat hij mijn hartslag kon horen... We zaten verstijfd te wachten, Els voorin bijna op schoot bij de ranger en ik alleen zoveel mogelijk aan de gangpadkant van het bankje met mijn hoofd tussen mijn knieen en biddend dat dit toch alsjeblieft goed af mocht lopen. Ineens draaide het beest zijn lijf om en begon de boom naast de auto te verorberen. Wij hoopten dat dit het begin van zijn aftocht was. Helaas, het bleek slechts bedenktijd te zijn. Hij liep naar de achterkant van de truck en begon daar met zijn kop tegenaan de rammen. We kenen heel even achterom en zagen die ENORME kop zo dichtbij. We zijn allebei nog nooit van ons leven zo verschrikkelijk bang geweest dat we dood zouden gaan. Heb je net allerlei bezoeken aan townships achter de rug, waarvan bekend is dat ze levensgevaarlijk zijn, word je vermorzeld door een olifant. Er klonk vanuit de bosjes allemaal gegrom. Ik dacht dat het leeuwen waren, maar olifanten blijken ook te grommen als ze boos zijn... Om een lang verhaal kort te maken: we zijn uiteindelijk ontsnapt toen het beest even een meter of 10 van de auto wegliep en de ranger als een idioot de motor startte en wegscheurde. Een paar kilometer verderop stopte hij de auto en zei: "Let me explain what happened". Maar hij was nog niet halverwege zijn verhaal toen hij ineens riep: "He's following us!". We maakten dat we wegkwamen en stopten pas weer buiten de gate. Toen we vroegen of hij zelf ook bang was geweest, gaf hij toe dat dat het geval was. Hij was bang omdat hij niet wist hoe wij zouden reageren en als we ook maar een geluidje hadden gemaakt, dan was de olifant ons absoluut aangevallen. Bovendien hing ik in het gangpad en durfde hij daarom niet te schieten (?!?!) Onze levens waren meer waard en hij had geschoten als het had gekund...

Hij vertelde dat hij nog nooit had meegemaakt dat een mannetje daadwerkelijk een auto achtervolgde en dat zo'n "incident" slecht een keer in de 20 jaar voorkomt. Lucky us!

Veilig terug in het restaurant van het park besloten we al snel dat we de gamedrive van de volgende ochtend zouden laten schieten. Het was wel even genoeg geweest, het zwembad zou ons meer ontspanning bieden... In het huisje allebei met onze mannen gebeld en onze belevenissen van ons afgepraat. Na een ietwat onrustige nacht en een lekkere ochtend bij het zwembad, kwam Danell ons weer ophalen en bracht ons terug naar Pretoria. Bij het guesthouse hebben we de familie Immerzeel ontmoet, die aanstaande maandag een tweede zoon in hun arm mogen sluiten. We werden voor het diner uitgenodigd bij onze buren, Eline en Andre, die samen met hun ouders en twee dochters 's avonds weer op het vliegtuig zouden stappen. Tenslotte kwamen Chrisna, Andre en Migal nog langs om afscheid te nemen en zo sloten we deze korte maar prachtige tijd in Pretoria af.

woensdag: 4000 euro!!!

Lieve allemaal, jullie lezen het goed ! De pluktuin, de wijnactie en de vrije spontane giften heeft een totaal opbrengst van € 4000,- opgebracht. Vandaag hebben we de beslissing genomen hoe het geld te gaan besteden binnen SA Cares for Life. We hebben de afgelopen week indrukwekkende, intense en emotionele dagen beleefd. Alle projecten die we hebben bezocht, de hoop van de mensen. Ook al is het een druppel op die gloeiende plaat....we hebben met eigen ogen gezien dat het helpt. Je geeft de mensen hoop, liefde en doorzettingsvermogen. Vanmiddag hebben we een cheque overhandigd aan Tanya, zij begeleidt de clustercare moeders en helpt met de foster homes.

We hebben besloten dat € 1000,- naar de kinderkerstfeesten gaat, we hebben met eigen ogen kunnen zien hoe belangrijk deze dag voor al die kinderen is. € 2500,- gaat naar de inrichting van het eerste foster home in Mmakanyane. Dit fosterhome hebben jullie al op een foto gezien en de verwachting is dat ze over een paar maanden kunnen gaan inrichten. Als dat gebeurt zullen we nieuwe foto's plaatsen! Tenslotte gaat er € 500,- naar Neo Birth die gebruikt gaat worden aan voorlichting. We waren onder de indruk van de manier van voorlichting geven aan tieners. Hopelijk lukt het meerdere jonge mensen te behoeden voor ongewenste zwangerschappen en/of een HIV besmetting.

We zijn zo gegrepen door alles wat we de afgelopen dagen gezien hebben, dat we besloten hebben door te gaan met de inzameling van geld en goederen. We zullen het komende jaar proberen weer een aantal acties op touw te zetten en wie weet kunnen we dan komend jaar weer meehelpen bij het kerstfeest en opnieuw een steentje bijdragen aan het fantastische werk dat de mensen van SAcares for life verrichten! Helpen jullie mee?

dinsdag: Neo Birth, house Esther en Abba nursery

Vanochtend begon de dag met een lekkere wandeling naar Neo Birth, het centrum waar zwangere vrouwen in nood zich aanmelden. Marita vertelde ons allerlei verhalen over jonge meisjes die zich zwanger melden aan de poort en smeken om een abortus. Ze legde uit hoe de vrouwen opgevangen worden; Eerst krijgen ze counseling en wordt hen uitgelegd wat een abortus eigenlijk inhoudt. Dat je niet alleen iets kwijtraakt, maar dat je ook iets krijgt. Veel meiden worstelen met schuldgevoelens en verdriet. De maatschappelijk werkers proberen voor de vrouwen helder te krijgen hoe hun situatie is en wat de gevolgen zijn als ze de zwangerschap uitdragen. En ze proberen alternatieven te bieden voor een abortus. Ze vertellen bijvoorbeeld over de mogelijkheid het kind tijdelijk in een van de opvanghuizen te plaatsen, voor zolang het meisje (de moeder) nog naar school gaat. Of ze vertellen over de mogelijkheid tot adoptie. Daarnaast helpen ze door contact te leggen met de ouders, zodat de meiden niet het gevoel hebben dat ze er helemaal alleen voor staan met hun geheim. Wat haar beslissing ook is, Neo Birth zal ze blijven steunen. De maatschappelijk werksters zullen de vrouwen niet veroordelen, ze werken op de manier die Jezus ze heeft voorgeleefd en begeleiden de vrouwen liefdevol. Ze laten zich leiden door God en gaan vaak met elkaar in gebed om te bidden voor deze vrouwen. Voor de vrouwen die een kind verliezen, door miskraam of abortus is er een herdenkingsmuur, waar ze hun kind een naam kunnen geven. Ook is er een kapelletje in aanbouw. Op een van de foto’s zie je een boom die door een vrouw gemaakt is als onderdeel van haar verwerkingsproces.

Onze volgende stop was house Esther. Dit is het opvanghuis voor de zwangere vrouwen die besloten hebben hun zwangerschap uit te dragen. We kregen een film te zien van SA Cares, waarin een afstandsmoeder vertelde over haar ervaringen met de adoptieprocedure. Daarna kregen we een rondleiding door het huis, die eindigde in het naaiatelier waar vrouwen opgeleid worden en in de bakkerij waar koekjes gebakken worden. Hier leren de vrouwen een manier om in hun eigen onderhoud te kunnen voorzien na de zwangerschap.

Daarna was het even tijd voor ontspanning. We werden opgehaald door Marita en zij nam ons mee naar een prachtige theetuin, waar we gingen lunchen met haar en Hester.

Na de lunch volgde nog een kort bezoek aan de Abba nursery. Dit is een kindertehuis waar de kindjes verblijven nadat ze geboren zijn en totdat ze geadopteerd worden. Er waren verschillende vrijwilligers en we konden zien hoe lief ze met de babies omgingen. Het is goed om te zien dat deze kinderen ook in de eerste maanden van hun leven gekoesterd worden!

Toen we terugkwamen in The Rose, waren we ineens toch met zijn drietjes in Zuid Afrika! Chantal wat was het leuk om even met je te skypen… We konden lekker bijkomen in de mooie tuin van het guesthouse en daarna kwam Marita ons ophalen voor een avondje stappen. Wat heerlijk, na al deze indrukwekkende dagen. Ze nam ons mee naar de Barnyard, een theater waar een band allerlei hits uit de zestiger jaren speelde. Toen we thuiskwamen zijn we allebei nog even lekker gaan skypen met onze mannen.

Maandag: Mabopane

Na Mmakaunyane naar Mabopane, Lesedi La Batho (licht voor de mensen) centre. Een project dat we inmiddels 4 jaar ondersteunen. Hier is een Early Learning Centre, schooltje voor de kleintjes tot 7 jaar, een kindertehuis(Libra Huis), een trainingscentrum waar de vrouwen een vak kunnen leren en producten maken om te verkopen. Eerst zijn we naar de klasjes gegaan want de kinderen gaan tot 14.00 uur naar school, veel van hen lagen nog te slapen op de matrasjes. Ook hier konden we het speelgoed en knutselspulletjes uitdelen, wat een vreugde ! En iedereen die hieraan heeft meegewerkt, ontzettend bedankt ! En natuurlijk werd er weer voor ons gezongen, uit volle borst "stille nacht" . Daarna gingen we naar een ruimte waar de mensen van het centrum geinspireerd werden door Riekie v/d Berg, oprichtster van SA Cares, dat inmiddels bijna 16 jaar bestaat. Ook de babies van het Libra huis waren bij de bijeenkomst, er werd ons een kindje in de armen gelegd. Tja dat was wel even confronterend. We dachten dat we onze adopties en deze reis heel goed konden scheiden, maar op zo'n moment word dat toch even moeilijk ! We zagen letterlijk de power van deze vrouwen en al zingend en dansend werd deze bijeenkomst afgesloten. Toen zijn we naar het skills project gegaan, hier maken de vrouwen, en één man, producten die verkocht worden. Het was een chaos, maar uiteindelijk veel leuke producten kunnen inkopen die we straks in Nederland weer gaan verkopen. Op de foto kun je de blijdschap zien van deze vrouwen, waarschijnlijk hebben ze nog nooit zoveel geld in hun handen gehad. Daarna hadden we een ontmoeting met de Lesedi Strikers, een voetbalteam dat op internationaal niveau heeft gevoetbald op het jeugd WK in Noorwegen. Deze jongens waren zo trots als een pauw, ook voor hen is er een sprankje hoop. De Amerikaanse gasten van US Cares for Life werden uitbundig bedankt, want zij hebben het mogelijk gemaakt dat deze jongens naar Noorwegen konden gaan. Na een lange en indrukwekkende dag waren we pas om 21.00 uur terug in Pretoria en onze eerste avond in The Rose.

Maandag: Makuanyane

Om kwart voor acht werden we opgehaald en naar het kantoor van SAcares gebracht. Daar begonnen we met het verdelen van alle knutselspullen en het speelgoed. We hadden 3 boxen gekocht waar we alles in deden, voor elke early learning center een. Daarna gingen we met zijn allen weer in de bus en reden we naar Makuanyane, het eerste township dat we zouden bezoeken. Daar gingen we naar het schooltje waar de clustercare kinderen naartoe gaan. Het was een klein gebouwtje met twee lokalen, waarin zo'n 30 kinderen van 3 tot 6 jaar dagelijks opgevangen worden. Ze krijgen er onderwijs, maar ook een warme maaltijd. We werden ontvangen terwijl de kinderen met de hand op hun hart het Zuid Afrikaanse volkslied zongen. Daar na gaven we de doos met spullen en pakte Els de bellenblaas. Dit leidde tot grote hilariteit bij de kinderen, ze waren door het dolle en sprongen allemaal omhoog naar de bellen...

In de tuin van de school staat sinds kort een prachtige speeltuin, gesponsord door de werkgroep Masakhane van Wereldkinderen. Ook is er een groentetuin aangelegd, de opbrengst daarvan wordt gedeeltelijk zelf opgegeten en de rest wordt verkocht. Op het stuk land naast de school zagen we hoe bouwvakkers aan het werk waren: het eerste fosterhouse is bijna klaar! In dit huis komen binnenkort 6 kinderen onder begeleiding van een echtpaar te wonen. Dat zal hun "forever familie"zijn, ze hoeven er nooit meer weg totdat ze groot genoeg zijn om op eigen benen te staan. En dit eerste huis is slechts een begin; de komende maanden zullen er nog drie huizen bijgebouwd worden. Op deze manier krijgen 24 kinderen een huis in hun eigen land en omgeving!

Zondag, day of leisure.

Een dagje ontspanning..Uitgeslapen, fruit eten en toen naar de Nederduits Gereformeerde kerk geweest. Wat een contrast, gisteren in een mabopane met voornamelijk zwarte mensen feest gevierd en vandaag in een totaal blanke kerk. Ondanks dat het Zuid afrikaans veel op de nederlandse taal lijkt was het toch moeilijk te begrijpen. Toen we thuis kwamen hebben we een heerlijke brunch gehad. Daarna naar het kantoor om even de blog bij te werken en nog even langs de Afrikaanse markt in Hatfield om wat souveniers te kopen. 's Avonds een braai gehad met snoek, genieten dus.